حسین(ع)، سرور آزادگان جهان که عشق، ایثار را او آموخت
عالم جان بی حسین بن علی جانان ندارد
هر که بر او دل نبندد دل ندارد
سوره والفجر مدحی از خدا در باره او
ساکنان آسمانها در زمین آواره او
…
….
کاروان دل طواف آورده بر گهواره او
…هم به خون اقبال داده
…هم به فطرس بال داده
…هم به عالم حال داده
حال عشاقش بود از چشم گوهر بار پیدا
ای خدا را عبد و در ملک خدا کارت خدایی است…
زیارت عاشورا را باز میکنم، السلام علیک یا ابا عبدالله…و باز می خوانمش…یا ابا عبدالله…
امام حسین(ع)، امام عشاق است، امامی است که آسمانها و زمین به داشتنش افتخار میکنند، دوست و دشمن، شیعه و غیر شیعه عاشقانه دوستش دارند، یک دل داشت و همه چیزش را با آن دل به پروردگار همه مهر و مهرورز هدیه داد و خدا نیز تمام دل های روی زمین و آسمانها را به او بخشید…آری اوست امام مهربان ما که همه ناخودآگاه صبح و شام صدایش می زنند، یا حسین(ع) و یا هنگامی که آب یخ و گورایی می نوشند، به یاد مظلومیتش در صحرای کربلا ذکر” سلام بر لب تشنه حسین(ع) ” را بر زبان جای می کنند…
آری، اما تشنگی او یک طرف!! او می دانست تشنه می شود اما باز هم به راه خود ادامه داد، او حتی می دانست شهید می شود! ایثار، شجاعت، ایستادگی در برابر ظلم و ظالم، هدایت کردن دشمن تا آخرین لحظات و دفاع از ولایت، اهداف او برای حضور در کربلا بود، زنده کردن دین جدش، رسول لله(ص) که در غدیر و با نوای “من کنت مولاه، فهذا علی مولاه” تکمیل شد، هدف اصلی او بود و با نثار خون و ایستادگیش دستگاه ظلم وجور را در هم کوبید تا امروز پس از ۱۴۰۰ سال ما منتظر باشیم، منتظر مصلحی که مهرش عالم گیر است…امام مهربانی که آمدنش همه با خوبی، آرامش، وصال، نیکی، گذشت و انسانیت است و هوای آلوده، فاسد و سیاه زمین که بوی خون همه جایش را گرفته با آمدنش به بوی عطر معنویت و یاد خدا تبدیل می شود…آری، به انتهای دعا می رسیم… الهم العن اول الظالم الظلم حق محمد و آل محمد…خداوندا، لعنت بفرست بر اولین کسانی که در سقیفه ظلم کردند بر اهل البیت(ع)، خاندان پیامبر خوبی ها(ص)… دستها را بر روی سینه می گذارم…السلام علیک یا ابا عبدالله و علی الارواح التی حلت بفنائک…و لا جعله الله آخر العهد منی لزیارتکم… خدا، این زیارت رو آخرین زیارتم قرار نده…به آخر دعا رسیدیم..سجده می کنیم در برابر معبودمان، تنها سجده است که انسان را از زمین دور می کند…اللهم لک الحمد، حمد الشاکرین، لک علی مصابهم، الحمدلله علی عظیم رزیتی، اللهم الرزقنی شفاعه الحسین(ع)، یوم الورود و ثبت لی قدم صدق عندک مع الحسین و اصحاب الحسین(ع)…خداوندا، تو را ستایش می کنم به ستایش شکرگزاران ت، بر غم و اندوهی که به من در مصیبت حسین(ع) رسید، حمد خدا را بر عزاداری و اندوه و غم بزرگ من، پروردگارا، شفاعت امام حسین(ع) را روزی که بر تو وارد می شوم نصیبم بگردان، مرا نزد خود ثابت قدم بدار به صدق و صفا با امام حسین(ع) و اصحابش که در راه تو جانشان را نزد حسین(ع) فدا کردند تا با آنان باشم.. اینجاست لحظه وصال… خدایا مرا ثابت قدم کن و حفظم کن در برابر فتنه های آخر الزمان…” بیائید امسال ما به سمت امام زمانمان(عج) حرکت کنیم با اعتقاد به این بیت شعر” دیگر نگویمت که بیا دست من بگیر…گویم گرفته ای ز عنایت رها نکن “
التماس دعا
یا علی
If you enjoyed this post, please consider to leave a comment or subscribe to the feed and get future articles delivered to your feed reader.
متن خیلی با احساس و قشنگ نوشته شده وفضای بی قراری کرب وبلا به خوبی به تصویر کشیده شده.ممنون
اگر غرق غم وماتم و دردید/اگر مثل خزان، خسته و زردید/اگر از نور، جدا مانده و زردید/اگر هرچه مفاتیح نوشتست، به لب زمزمه کردید/بدانید دوای غمتان غیر غبار حرم کرب وبلا نیست، نگردید.ایام سوگواری سالار شهیدان رو تسلیت میگم